Księga Rodzaju 3

 

1.   Jednego razu wąż ‒ najprzebieglejsze ze wszystkich zwierząt lądowych, które Bóg Jahwe stworzył ‒ ozwał się do kobiety: „Faktycznie Bóg powiedział, żebyście nie jedli owoców[1] żadnych drzew rosnących w tym ogrodzie?”. 2. „Ależ skąd! Jemy owoce drzew rosnących w tym ogrodzie! ‒ odparła kobieta. ‒ 3. Bóg tylko o drzewie, które rośnie pośrodku ogrodu, powiedział tak: «Nie jedzcie jego owoców, a nawet nie dotykajcie się samego drzewa, byście nie pomarli»”. 4. „Absolutnie nie umrzecie ‒  wąż na to. ‒ 5. To dlatego, że Bóg wie, że tego samego dnia, w którym zjecie owoc tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie mogli rozstrzygać, co jest dobre, a co złe.”.


6. Wtedy kobieta zwróciła uwagę, że owoce tego drzewa wyglądają na dobre do jedzenia i samo drzewo też jest piękne i na pewno cenne, skoro daje mądrość. Zerwała więc jeden z jego owoców i jęła go jeść, częstując nim także męża. 7. I rzeczywiście, otworzyły się im obojgu oczy, ale cóż zobaczyli[2]? Że są nadzy. Pozszywali więc liście figowe i zrobili sobie z nich prze paski na biodra. 8. Pod wieczór usłyszeli, jak Bóg Jahwe przechadza się po ogrodzie na wietrze. Człowiek i jego żona schowali się więc przed Bogiem pośród drzew rosnących w ogro dzie. 9. „Gdzie jesteś?” ‒ zawołał Jahwe do człowieka. 10. „Usły szałem cię, jak się przechadzasz po ogrodzie, i przestraszyłem się, bom jest nagi, dlatego się schowałem”. 11. „A któż ci powiedział,  żeś jest nagi? ‒ spytał Jahwe. ‒ Czyś może zjadł owoc drzewa, którego owoców zakazałem ci jeść?” 12. „Kobieta, którą dałeś tu do mnie, to ona dała mi owoc zerwany z tego drzewa i go zjadłem” ‒ człowiek na to. 13. Bóg Jahwe zwrócił się więc do kobiety: „Coś ty zrobi ła?”. A ona: „Wąż mię oszukał i dlatego zjadłam ten owoc”. 14. Wtedy rzekł Jahwe do węża: „Ponieważ to zrobiłeś, większe przekleństwo na ciebie spadnie niż na jakiekolwiek inne zwierzę gospodarskie czy dzikie. Będziesz się wił na brzuchu  i gryzł ziemię przez całe życie. 15. Sprawię, że wrogość zapanuje między tobą a tą kobietą, między twoimi a jej potomkami. Jej  potomek złapie cię za głowę, a ty go złapiesz za piętę”. 16. Potem Bóg przemówił do kobiety: „Sprawię, że życie twoje będzie pełne trosk i często będziesz zachodziła w ciążę[3]. W bólu będziesz ro dziła dzieci. Mąż twój będzie budził w tobie żądzę, ale i będzie miał nad tobą władzę”. 17. Na końcu Bóg zwrócił się do Człowieka[4]: „Ponieważ posłuchałeś żony i zjadłeś owoc zerwany z drzewa, którego owoców ja sam zakazałem ci jeść, przez ciebie na ziemię spadnie przekleństwo. Przez całe życie w mozole będziesz wydzierał ziemi  pożywienie dla siebie. 18. Będzie ci ona rodziła osty i ciernie, gdy zasiejesz zboże, by żywić się jego ziarnem[5]. 19. Będziesz wylewać siódme poty, by zdobyć kawałek chleba, aż wrócisz do ziemi, bo z niej powstałeś. Jesteś garstką ziemi, przeto do ziemi wrócisz”.

20. Wtedy człowiek dał swej żonie na imię Ewa, bo kto żyw, jest owocem jej żywota[6]. 21. Potem Pan Bóg uszył Człowiekowi i jego   żonie skórzane koszule i przyodział ich. 22. Pomyślał też: „Oto człowiek, przypisawszy sobie prawo rozstrzygania, co jest dobre,  a co złe, stał się jak jeden z nas. Teraz żeby tylko nie wyciągnął ręki i nie zerwał owocu również z drzewa życia, bo gdyby go zjadł, żyłby wiecznie”. 23. Odprawił więc Jahwe człowieka z rajskiego ogrodu, aby uprawiał ziemię, z której powstał. 24. Wygnawszy go z ogrodu, Bóg osiedlił go na wschód od Raju[7], a drogi powrotnej do drzewa życia kazał pilnować cherubinom z mieczem,   którego płomieniste ostrze się obraca.


[1] Podobny dodatek po raz pierwszy w BZ.

[2]  Podobnie BR, PE, Zaremba, Duda; Message.

[3] Lemański (t. I, cz. 1, s. 253‒254).

[4]  Wyraz adam ‘człowiek’ staje się stopniowo imieniem, w miarę jak toczy się historia pierwszych rodziców, co polega na tym, że wyraz ten traci rodzajnik (Claus Westermann, adam person, [w:] TLOT, t. 1, s. 34). W przekładzie oddaję to pisownią dużą literą, gdy wyraz ten jest imieniem. Użycie w przekładzie wyrazu Człowiek jako imienia jest o tyle usprawiedliwione, że także w języku hebrajskim (tj. wśród Żydów)

wyraz adam był później używany praktycznie tylko jako rzeczownik pospolity, a nie jako imię.

[5] Ibn Ezra.

[6] Chaj ‘żyjący’ ‒ Chawa ‘Ewa’.

[7]  LXX (BHK). W hebr. „Wygnawszy go z ogrodu, Bóg postawił cherubinów na wschód od Raju”.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Księga Rodzaju 1

  Tydzień, w którym Bóg stworzył świat 1. Na początku, gdy Bóg zaczął [1]  stwarzać niebo i ziemię, 2. na ziemi panowało pomieszanie z poplątaniem. Ciemność spowijała ocean [2], a duch Boży unosił się ponad wodami. 3. „Niechaj powstanie [3] światło” ‒ rzekł Bóg i powstało światło. 4. Bóg ujrzał,  że światło jest dobre, oddzielił więc światło od ciemności. 5. Światło nazwał dniem, a ciemność nazwał nocą. Wtedy zapadł [4]  wieczór, a po nocy wstał poranek. To była niedziela [5]. 6. I rzekł Bóg: „Niech powstanie sklepienie w toni wodnej i podzieli wodę na dwoje”. 7. I zbudował Bóg sklepienie. Tak oddzielił wodę, która była pod sklepieniem, od wody nad sklepieniem. I tak zostało. 8. Sklepienie nazwał Bóg niebem. Wtedy zapadł wieczór, a po nocy wstał poranek. To był poniedziałek. 9. I rzekł Bóg: „Niechaj woda pod niebem zbierze się w jedno miejsce i niech się ukaże ląd [6]”. I tak się stało. 10. Ląd nazwał Bóg ziemią, a zbiorniki [7] wodne na zwał morzami. I widział, że...
Czytaj więcej

Księga Rodzaju 6

Obraz
  1.    Gdy ludzie zaczęli mnożyć się na ziemi i rodziły im się córki, 2. synowie Boga zobaczyli, że córki ludzkie są urodziwe, i brali siłą wszystkie , które im tylko wpadły w oko [1] . 3. Wtedy Jahwe pomyślał: „Nie będzie duch mój ożywiał człowieka bez końca. Człowiek jest istotą cielesną i jego życie ma trwać nie dłużej niż sto dwadzieścia lat”. 4. W tamtych czasach żyli na świecie olbrzymi, a także potem, gdy synowie Boga spali z córkami ludzkimi i rodziły im one dzieci . To byli owi bohaterowie, zażywający wielkiej sławy w dawnych wiekach. 5. Jahwe zobaczył, że nieprawość ludzi zamieszkujących świat jest wielka i ciągle są oni skłonni tylko do złego. 6. Wtedy pożałował, że ich stworzył, i czuł w sercu gorycz. 7. „Zgładzę ze świata ludzi, których stworzyłem ‒ postanowił. ‒ Zgładzę też zwierzęta, a nawet drobne stworzenia żyjące w trawie i ptactwo, bo żałuję, żem je s...
Czytaj więcej

Księga Rodzaju 2

  1. Tak ukończone zostały niebo i ziemia, i całe urządzenie świata. 2. Dokończył Bóg swego dzieła w piątek[1], a w sobotę odpoczął po całej pracy, którą wykonał. 3. Pobłogosławił Bóg sobotę i uznał ją za dzień świąteczny[2], bo w tym dniu odpoczął po całej pracy, którą był wykonał, stwarzając świat[3]. 4. To były pradzieje nieba i ziemi, czyli historia ich stworzenia[4]. Rajski ogród, stworzenie ludzi Gdy Jahwe, Bóg, stworzył ziemię i niebo, 5. na ziemi nie było jeszcze żadnych zarośli ani nie wyrosła jeszcze trawa, bo Bóg Jahwe nie spuścił na ziemię deszczu, i nie było też ludzi, którzy by uprawiali ziemię. 6. Tylko wyziewy dobywały się z ziemi i zwilżały ją całą z wierzchu. 7. Wtedy ulepił[5] Jahwe człowieka z garści ziemi[6], przez nos wtłoczył w jego ciało życiodajne powietrze, i tak człowiek stał się żywym stwo rzeniem. 8. Potem w Raju[7], na wschodzie, Jahwe zasadził ogród i tam osiedlił[8] człowieka, którego ulepił. 9. Na glebie ogrodu wyhodował Jahwe wszystkie piękne dr...
Czytaj więcej